शून्यातून पराक्रमाचा महामेरू उभारणारे छत्रपती शिवाजी महाराज, नेताजी सुभाषचंद्र बोस ही माझी आवडती व्यक्तिमत्त्वे. त्यातले महाराज “श्रीमानयोगी” आणि “राजा शिवछत्रपती” यांतून भेटले. संभाजी महाराज “छावा”त, सुभाषबाबू “महानायक”मध्ये. सध्या “महानायक” दुसऱ्यांदा वाचायला घेतलंय. या वेळी एक विशेष अभ्यासपूर्वक वाचन करून नंतर एक पोस्ट लिहिण्याचा विचार आहे.
मागल्या आठवड्यात दोन दिवस येऊन ओझरतं दर्शन देऊन गेलास. त्याने काही समाधान झालंच नाही. थोडेसे केस, डोके भिजले, भजी खावीशी वाटली, पण मनाचं काय? ते तर कोरडंच राहिलं ना. तू कसा पाहिजेस? येताना ढगांचे नगारे आणि विजांचे ताशे यांनी हलकल्लोळ करावा, त्यानंतर टपोर थेंबांनी असा काही लेझीमताल धरावा की…
हृदयिं धरा हा बोध खरा । संसारीं शांतिचा झरा ॥
संशय खट झोटिंग महा । देउं नका त्या ठाव जरा ॥
निशाचरी कल्पना खुळी । कवटाळिल ही भीति धरा ॥
पहिल्याच गीताला पुढे अडीच-तीन तास काय मेजवानी असेल याची कल्पना येते. ‘संगीत संशयकल्लोळ’ या संगीतनाट्याच्या पुनरुज्जीवनाच्या संकल्पनेचे आम्ही…
